PK Portfolio

Posts

Thoughts, notes, and things to share.

ကြည်ကြည်မာရဲ့ မျောက်မင်းစွင်းဝုခုန်း

ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီး ဘယ်လို ခံစားရသလဲ ဆိုတော့ ဝုခုန်းရုပ်ရှင်ကားကို 3x speed ၃ဆ အမြန်နှုန်းနဲ့ ရစ်ကြည့်နေရသလိုပဲ။ ဒါလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိပါဘူး။ မူရင်းစာအုပ်ကိုယ်နှိုက်ကိုယ်က လူငယ်တွေ ဖတ်ဖို့ 西游记 ကို ပြန်ချုံ့ရေးထားတာကိုး။ ဒါကြောင့် လူငယ်တွေအတွက်ကတော့ အနေတော် နေမှာပေါ့လေ။ ဒါတောင် စာမျက်နှာ ၅၀၀ ကျော်ဆိုတော့ ဘယ်လူငယ်မှ ကိုင်မကြည့်ရဲလောက်ဘူး ထင်တယ်။ ကျနော်အတွက်ကတော့ မူရင်းအတိုင်း ဖတ်ထားပြီးပြီမို့ အကျဉ်းချုပ်ကို ဖတ်ရတာ အတော် အရသာ ပျက်တယ်။ အကျဉ်းချုပ်တွေရဲ့ သဘာဝအတိုင်း အကြောင်းအရာကိုပဲ ဖော်ပြနိုင်တယ်။ အရသာအပြည့်အဝကို မပေးစွမ်းနိုင်ဘူးလို့ ဆိုရတော့မှာပဲ။ မပြောမပြီး မတီးမမြည် ဆိုသလိုပဲ ပြောစရာရှိတာတော့ ပြောရဦးမယ်။ ဒီဘာသာပြန်မူထဲမှာ ဘာသာရေးဝေါဟာရတွေကို ဘာသာပြန်ထားတာ၊ […]

Continue reading →
နတ်ကွန်းထဲက ဆီမီးလျှံ

နတ်ကွန်းထဲက ဆီမီးလျှံ

ဒီစာအုပ်ကို မြင်တော့ ပထမဆုံး စိတ်ဝင်စားမိတာက စာအုပ်ခေါင်းစဉ်ပဲ။ နတ်ကွန်းထဲက ဆီမီးလျှံတဲ့။ ဆီမီးလျှံ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူး။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတာက နတ်ကွန်း။ ဘယ့်နှယ်ကြောင့်များ ‘နတ်ကွန်း’ ကို ထည့်သုံးထားပါလိမ့်ပေါ့။ အဲဒီအတွေးနဲ့ ဖတ်လိုက်တာ စာအုပ်တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အထိ အထောက်အထားက ရှာမတွေ့ဘူး။ အဲဒီ တစ်ဝက်လောက်မှာမှ နတ်နန်း ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စတွေ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့် ‘နတ်ကွန်းထဲက ဆီမီးလျှံ’ ဖြစ်နေမှန်း မသိပါဘူး။ နောက်ဆုံး စာအုပ်ဆုံးခါနီးကို ရောက်သွားတဲ့ အထိပဲ။ ကျနော် ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်မယ်လို့ လျာထားကတည်းက ပြောရရင် ဒီစာအုပ်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ဘာအညွှန်း၊ ဘာအမှာစာကိုမှ မဖတ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကျနော်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို၊ […]

Continue reading →

The Reader ၏ ဘာသာပြန်စာပိုဒ်တချို့

ဆရာတင်မောင်မြင့်ရဲ့ ကျိန်စာသင့်အတိတ် ချစ်ဆိပ်ရည်ချို (The Reader) ကို ဖတ်ရင်း အပိုင်း (၂)၊ အခန်း (၁၂) အရောက်မှာ တစ်ခေါက်နဲ့ နားမလည်လို့ သုံး၊ လေးခေါက် ပြန်ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ နားမလည်ဘူး ဆိုတာက အဖေနဲ့သားရဲ့ စကားပြောတွေမှာ တစ်ကြောင်းနဲ့တစ်ကြောင်း ဆက်စပ်ရ ခက်တာ၊ ပြီးတော့ နားလည်ရခက်တဲ့ စကားလုံးတွေ ပါလာတာကို ဆိုလိုတာပါ။ အပေါ်ယံလျှပ်ဖတ်သွားရင်တော့ ခြုံငုံပြီး နားလည်နိုင်ပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ဆက်စပ်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်မရဘူး။ ကံကောင်းတာက အဲဒီ The Reader မှာက သူရိန်ဝင်း ဘာသာပြန်ထားတဲ့ နောက်တစ်မူ ရှိသေးတယ်။ ဒါနဲ့ သူရိန်ဝင်းမူကို ထပ်ဖတ်ကြည့်ရတယ်။ ရမ်နဲ့ မမူးလို့ ဝီစကီရောသလို ဖြစ်သွားသလား မသိဘူး။ သူရိန်ဝင်းမူကလည်း သူ့ဟာချည်းသက်သက်ဆို နားလည်ရခက်နေပြန်ရော။ […]

Continue reading →

သေရွာပြန်အတွေ့အကြုံနှင့် အာရုံကြောသိပ္ပံရှုထောင့်

ဆရာဦးအေးမောင် ရေးတဲ့ “သေသည်၏ အခြားမဲ့၌” ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးကြမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ သေရွာပြန်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ထည့်ရေးထားတယ်။ သေရွာပြန် ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အများစုကတော့ သိပြီးသား နေမှာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သေချာအောင် ထပ်ပြောပြရရင် သေပြီလို့ ယူဆခံထားတဲ့ လူက သေရာကနေ (မြောနေရာကနေ) ပြန်နိုးလာတယ်။ အဲဒီလူကို သေရွာပြန်လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒီနေရာမှာ သေပြီလို့ ယူဆရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲဒီလူဟာ အသက်မရှူတော့တာလည်း ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးမခုန်တော့တာလည်း ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလို လူကို သေပြီလို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့။ အခုနောက်ပိုင်း သိပ္ပံပညာတွေ တိုတက်လာတဲ့ အခါမှာ အဲဒီသတ်မှတ်ချက် နှစ်ခုနဲ့တင် မလုံလောက်တော့မှန်း သိလာရတယ်။ သဘောက ယာယီ […]

Continue reading →

ဦးနှောက်များကို စိုးမိုးချုပ်ကိုင်မယ့် ကပ်ပါးကောင်

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် စီမံပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ယူဆရတာ သဘောကျကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို တခြားသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်တယ် ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးက ကျွန်တော်တို့ကို မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေတာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ကြိုးဆွဲရာ ကနေရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ရဲ့ အဖြစ်မျိုးကို အဖြစ်မခံချင်ကြဘူး။ သတင်းမီဒီယာတွေ၊ ကုမ္ပဏီကြီးတွေရဲ့ တစ်ဖက်သတ် ညှို့ငင်သွေးဆောင်မှုတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်တတ်ကြတယ်။ နိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ ပညာရှင်တွေရဲ့ ဦးနှောက်ဆေးတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ စက်ဆုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် စကားလုံးတွေ၊ ရုပ်ပုံတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ အတွေးတွေကို သက်ရောက်မှု ရှိစေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာဝတ္ထုတွေတော့ မဟုတ်ကြဘူး။ တခြားသတ္တဝါတွေ … အတိအကျပြောရရင် ကပ်ပါးကောင်တွေ … ဒီထက်ပိုပြီး အတိအကျ ပြောရရင် […]

Continue reading →

သံချေးတက်နေသော ဝိညာဉ်များ

ညချမ်းသည် နီယွန်မီးရောင်များအောက်တွင် အေးစက်လွန်းလှသည်။ မြို့ပြ၏ ကောင်းကင်ယံသည် အမည်းရောင် အမှုန်အစက်ကလေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေဝင်ဖျိုးဖျအချိန်၌ ဂူထဲမှ လင်းနို့များ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ထွက်ချလာသည့်နှယ် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မဲကျပ်ခဲနေသည်။ ၎င်းအမည်းစက်ကလေးများသည် သက်ရှိလင်းနို့များ မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ မင်းခန့် ကောင်းစွာ သိနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းနို့ဆိုသော သက်ရှိမျိုးစိတ်ကို သူသည် မူလတန်းဖတ်စာအုပ်နှင့် VR ဂိမ်းထဲတွင်သာ အရုပ်အနေဖြင့် မြင်ဖူးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းအရာများသည် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းမိုးထားကြသော ဒရုန်းအုပ်စုများ ဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ ‘လွတ်လပ်မှု’ ကို လေထုထဲမှ စောင့်ကြပ်နေကြမှန်း သူ သိနေသည်။ မင်းခန့်သည် အသက်ကို ခပ်မှန်မှန်ရှူရင်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ၈ နာရီထိုးရန် ၅ မိနစ်အလို။ […]

Continue reading →

ပါဠိတော်လာ ဓုတ၊ ဓုတဝါဒ (ဓုတင်)

ဓုတင်ကို မြန်မာတွေက ဓူတင်လို့ အသံထွက်ကြတယ်။ မြန်မာအများစုက မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေ ဖြစ်ကြပေမယ့် (မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်နေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်) ဓုတင်အကြောင်းကို ကြားတောင် မကြားဖူးတဲ့ လူက အတော်များများ ရှိတယ်။ ဓုတင် (၁၃) ပါး ရှိတယ် ဆိုတာကို သိဖို့ ဝေးလို့။ ကျနော်တို့ မြန်မာတွေ နားလည်ထားကြတာက ဓုတင်ဆိုတာ လုပ်နိုင်ခဲတဲ့ အကျင့်၊ ခက်ခဲပင်ပန်းတဲ့ အကျင့်၊ ကျင့်စဉ်တွေလို့ပဲ​ ယေဘုယျ နားလည်ထားကြတယ်။ အဲဒီဓုတင်တွေကို ရဟန်းတွေကပဲ ကျင့်တာ များလေတော့ လူဝတ်ကြောင်တွေက မသိကြဘူး။ နောက်ပြီး အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံကြတဲ့ ဆရာတော် သံဃာတော်တွေကလည်း သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ​ ကျင့်ကြံကြတယ်။ ဆိုလိုတာက သူတို့ ကျင့်ကြံနေပါတယ် ဆိုတာကို လူသိမခံကြဘူး။ လူမသိအောင်ကို […]

Continue reading →

ပါဠိစာပေလာ သဗ္ဗညုတဉာဏ်

ကျနော်တို့ ဗုဒ္ဓစာပေတွေကို လေ့လာသင်ယူတဲ့ အခါမှာ၊ ဖတ်ရှုမှတ်သားတဲ့ အခါမှာ ဆရာသမားတွေက ပါဠိကျမ်းစာတွေအပေါ် သံသယ မဖြစ်ဖို့၊ ကိုယ့်ဉာဏ် တစ်ထွာတစ်မိုက်လောက်နဲ့ ခြေရာမတိုင်းဖို့ ဆုံးမတတ်ကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာ့ အဲဒီ ပါဠိကျမ်းစာတွေ အားလုံးက ဘုရားဟောတွေ မို့လို့ပါတဲ့။ ဘုရားဟော ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ဘာဖြစ်လို့ သံသယ မရှိထိုက်တာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အကုန်လုံး အမှန်ချည်း ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတော့ ဘုရားရှင်က အလုံးစုံ၊ အရာခပ်သိမ်းသိတဲ့ (သဗ္ဗညူ) ပုဂ္ဂိုလ်မို့လို့ပါတဲ့။ ဒီတော့ အားလုံးကို မျက်စိမှိတ်လို့သာ ယုံပစ်လိုက် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ အထက်ပါ အဆိုမှာ ပေးထားချက် နှစ်ခု ပါနေတယ်။ ပထမ ပေးထားချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် ပါဠိကျမ်းစာတွေထဲမှာ ဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားတဲ့ မုခပါဌ်တော်တွေ […]

Continue reading →

ပါဠိတော်ရဲ့ စကြဝဠာ vs အဋ္ဌကထာရဲ့ စကြဝဠာ

စကြဝဠာလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းလူတိုင်းက အင်္ဂလိပ်လို Universe ကို တန်းမြင်မိကြမှာပဲ။ Universe ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားလုံးကို မြန်မာလိုဆိုရင် ‘စကြဝဠာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အနက်ဖွင့်တယ်။ အတိအကျပြောရရင် စကားလုံး ဖလှယ်တယ်လို့ သုံးရမယ် ထင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ရှေးမြန်မာတွေ လက်ခံထားတဲ့ (အတိအကျ ပြောရရင် ဗုဒ္ဓစာပေရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရတဲ့ လူတွေ လက်ခံထားတဲ့) ‘စကြဝဠာ’ ဆိုတာက သိပ္ပံက ပြောတဲ့ Universe နဲ့ အတော်ကြီးကို ကွဲပြားနေလို့ပါပဲ။ ကျနော်တို့ မြန်မာတွေ လက်ခံထားတဲ့ စကြဝဠာက အဋ္ဌကထာက ပြောတဲ့ စကြဝဠာပါ။ ဒီနေရာမှာ ကျနော် “အဋ္ဌကထာ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အထူးပြု သုံးထားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ […]

Continue reading →

အကြမ်းပတမ်းခရီးဆန်း

“သူများ လုပ်ထားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုက ကိုယ့်အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ အမြင်မတော် ဖြစ်နေပါစေ ကိုယ်က မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ကောင်းအောင် လုပ်မပြနိုင်ဘူး ဆိုရင် ရေငုံနှုတ်ပိတ် နေနေတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ” တဲ့။ အဲဒါ ဦးလေးတစ်ယောက်က ကျနော့်ကို ဆုံးမခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုံးမစကားပါ။ အနှစ်ချုပ်ရရင်တော့ အကြောင်းမဲ့ လျှောက်ပြီး ဘလိန်းမနေနဲ့ တဲ့။ ဒါပေမယ့် ကျနော် မနေနိုင်ဘူး။ 😅 တရုတ်ဝတ္ထုတွေကို မြန်မာဘာသာပြန် ဖတ်ရင် ဘာသာပြန် အရည်အသွေးက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ အမြဲလိုလို ကြုံရတတ်တဲ့ စိတ်ကသိကအောက် ဖြစ်စရာက တရုတ်နာမည်တွေကို အသံဖလှယ်တဲ့နေရာမှာ တလွဲတွေ ဖြစ်နေတတ်တာကြောင့်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူး။ ဘာသာပြန်ထားတာ အဆင့်မီတော့ နာမည်တွေက […]

Continue reading →